Diagnoza integracji sensorycznej to kompleksowy proces składający się z 3-4 spotkań diagnostycznych trwających około 60 minut każde. Pierwszy etap obejmuje szczegółowy wywiad z rodzicami o historii rozwoju dziecka, drugi to wypełnienie kwestionariusza sensomotorycznego, trzeci to obserwacja kliniczna w sali SI, a czwarty to standaryzowane testy diagnostyczne. Proces kończy się analizą wyników i przygotowaniem opinii opisowej z rekomendacjami terapeutycznymi. Pełna diagnoza przeznaczona jest dla dzieci od 4. roku życia, młodsze dzieci mogą przejść wstępną ocenę opartą na kwestionariuszu i wywiadzie.
Czym jest diagnoza integracji sensorycznej i ile trwa?
Diagnoza integracji sensorycznej to proces diagnostyczny, który pozwala ocenić, jak dziecko odbiera i przetwarza informacje zmysłowe z otoczenia. Badanie przeprowadza specjalista – terapeuta integracji sensorycznej, który na podstawie zebranych danych określa, czy dziecko ma trudności w przetwarzaniu bodźców zmysłowych i w jakich obszarach wymaga wsparcia terapeutycznego.
Kompleksowy proces diagnostyczny – 3-4 spotkania
Pełny proces diagnozy integracji sensorycznej wymaga 3-4 spotkań z terapeutą, z których każde trwa około 60 minut. Pierwszy etap to szczegółowy wywiad z rodzicami, który często odbywa się bez obecności dziecka. Kolejne dwa spotkania obejmują pracę bezpośrednio z dzieckiem – wypełnienie kwestionariusza, obserwację kliniczną oraz przeprowadzenie testów standaryzowanych. Ostatnie spotkanie to omówienie wyników diagnozy z rodzicami i przedstawienie rekomendacji terapeutycznych.
Wieloetapowość procesu diagnostycznego ma kluczowe znaczenie dla uzyskania wiarygodnych wyników. Terapeuta potrzebuje czasu, aby obserwować dziecko w różnych sytuacjach, ocenić jego reakcje na różnorodne bodźce i zweryfikować informacje z wywiadu poprzez bezpośredni kontakt z małym pacjentem. Każdy etap dostarcza innych, wzajemnie uzupełniających się informacji o funkcjonowaniu sensorycznym dziecka.
Dla kogo przeznaczona jest pełna diagnoza SI?
Pełna diagnoza integracji sensorycznej kierowana jest do dzieci od 4. roku życia. W tym wieku dzieci mają już wykształcone podstawowe umiejętności motoryczne i komunikacyjne, co pozwala na przeprowadzenie standaryzowanych testów diagnostycznych i uzyskanie miarodajnych wyników.
Dla dzieci młodszych, w wieku 2-3 lat, przeprowadza się wstępną diagnozę opartą głównie na kwestionariuszu sensomotorycznym i wywiadzie z rodzicami. W przypadku najmłodszych pacjentów terapeuta korzysta również z obserwacji swobodnej zabawy dziecka, jednak nie stosuje się pełnego zestawu testów standaryzowanych. Wstępna ocena pozwala określić, czy dziecko wymaga wczesnej interwencji terapeutycznej lub monitorowania rozwoju.
Warto wiedzieć, że doświadczeni terapeuci dostosowują proces diagnostyczny do indywidualnych możliwości i potrzeb każdego dziecka, niezależnie od wieku.
Etap 1: Szczegółowy wywiad z rodzicami
Pierwszy etap diagnozy integracji sensorycznej to szczegółowy wywiad diagnostyczny, który najczęściej odbywa się bez obecności dziecka. Terapeuta zbiera kompleksowe informacje o historii rozwoju dziecka i aktualnych trudnościach, które skłoniły rodziców do zgłoszenia się na diagnozę.
Historia rozwoju dziecka – okres prenatalny i perinatalny
Wywiad diagnostyczny SI obejmuje szczegółowe pytania o okres prenatalny, czyli czas ciąży. Terapeuta pyta o przebieg ciąży, choroby matki, przyjmowane leki, stres, a także o ewentualne powikłania. Te informacje są istotne, ponieważ trudności w okresie prenatalnym mogą wpływać na rozwój układu nerwowego dziecka.
Równie ważny jest okres perinatalny – czas porodu i bezpośrednio po nim. Terapeuta zbiera informacje o przebiegu porodu, tygodniu ciąży, w którym dziecko się urodziło, masie urodzeniowej, punktacji w skali Apgar oraz o ewentualnych komplikacjach porodowych. Pytania obejmują również pierwsze dni życia dziecka – czy przebywało w inkubatorze, czy miało problemy z oddychaniem lub karmieniem.
Kamienie milowe rozwojowe i aktualne funkcjonowanie
Kolejna część wywiadu dotyczy kamieni milowych rozwojowych, czyli kluczowych etapów rozwoju psychoruchowego dziecka. Terapeuta pyta o wiek, w którym dziecko zaczęło trzymać główkę, przewracać się, siadać, raczkować, chodzić i mówić pierwsze słowa. Każde opóźnienie lub nietypowy przebieg rozwoju może wskazywać na trudności w przetwarzaniu informacji sensorycznych.
Wywiad obejmuje również szczegółowe pytania o aktualne funkcjonowanie dziecka w codziennych sytuacjach: jak śpi, jak je, czy ma trudności z ubieraniem się, myciem zębów, czy chętnie się bawi, jak reaguje na nowe sytuacje, czy ma problemy z koncentracją. Rodzice dzielą się obserwacjami dotyczącymi zachowania dziecka w przedszkolu lub szkole, relacji z rówieśnikami i reakcji na różne bodźce zmysłowe.
Obserwacje rodziców dotyczące zachowań sensorycznych
Podczas wywiadu terapeuta szczególną uwagę poświęca obserwacjom rodziców związanym z reakcjami dziecka na bodźce sensoryczne. Pyta o reakcje na dotyk – czy dziecko nie lubi być głaskane, czy unika niektórych tekstur ubrań, czy ma problemy z myciem głowy lub obcinaniem paznokci. Zbiera informacje o reakcjach na bodźce słuchowe, wzrokowe, smakowe i węchowe.
Rodzice opisują także zachowania związane z ruchem i równowagą – czy dziecko często się potyka, czy unika zabaw ruchowych, czy przeciwnie – czy ciągle jest w ruchu i szuka intensywnych doznań ruchowych. Te informacje stanowią podstawę do dalszej, bardziej szczegółowej oceny podczas kolejnych etapów diagnozy.
Etap 2: Kwestionariusz sensomotoryczny
Drugi etap diagnozy integracji sensorycznej to wypełnienie kwestionariusza sensomotorycznego – ustrukturyzowanego narzędzia diagnostycznego, które systematycznie ocenia różne obszary funkcjonowania sensorycznego i motorycznego dziecka. Kwestionariusz jest wypełniany przez rodziców, czasem również przez nauczycieli lub wychowawców przedszkolnych.
Na czym polega wypełnienie kwestionariusza?
Kwestionariusz sensomotoryczny składa się z listy pytań lub stwierdzeń dotyczących zachowań dziecka. Rodzice oceniają, jak często dane zachowanie występuje u ich dziecka, zazwyczaj na skali od „nigdy” przez „czasami” do „zawsze” lub „bardzo często”. Proces wypełniania kwestionariusza wymaga uważnej obserwacji dziecka w różnych sytuacjach życia codziennego.
Wypełnienie kwestionariusza może odbywać się w domu, co daje rodzicom czas na spokojną refleksję nad odpowiedziami. Niektórzy terapeuci proponują wspólne wypełnienie kwestionariusza podczas pierwszego lub drugiego spotkania, co pozwala na bieżące wyjaśnianie wątpliwości i precyzowanie odpowiedzi. Terapeuta często prosi o przykłady konkretnych sytuacji, aby lepiej zrozumieć reakcje dziecka.
Jakie obszary funkcjonowania ocenia kwestionariusz?
Kwestionariusz sensomotoryczny ocenia funkcjonowanie wszystkich układów sensorycznych dziecka. Obejmuje pytania dotyczące systemu dotykowego – reakcje na różne tekstury, temperaturę, dotyk lekki i głęboki. Sprawdza system proprioceptywny – świadomość własnego ciała, siłę i precyzję ruchów. Ocenia układ przedsionkowy – równowagę, reakcje na ruch, koordynację.
Kwestionariusz bada również funkcjonowanie wzroku, słuchu, smaku i węchu. Zawiera pytania o koordynację wzrokowo-ruchową, umiejętności manualne, motorykę dużą i małą, planowanie motoryczne oraz regulację poziomu aktywności. Dzięki kompleksowemu podejściu terapeuta otrzymuje szczegółowy obraz funkcjonowania sensorycznego dziecka we wszystkich kluczowych obszarach.
Wyniki kwestionariusza stanowią mapę profilu sensorycznego dziecka i wskazują, które obszary wymagają pogłębionej oceny podczas obserwacji klinicznej i testów standaryzowanych. Więcej o metodach wsparcia znajdziesz na stronie terapia integracji sensorycznej.
Etap 3: Obserwacja kliniczna dziecka w sali SI
Trzeci etap procesu diagnozy integracji sensorycznej to obserwacja kliniczna dziecka w specjalnie przygotowanej sali terapeutycznej. Terapeuta obserwuje, jak dziecko porusza się w przestrzeni, jak reaguje na różne bodźce zmysłowe i jak radzi sobie z różnorodnymi zadaniami ruchowymi.
Swobodna aktywność dziecka w sali terapeutycznej
Obserwacja kliniczna rozpoczyna się od swobodnej aktywności dziecka w sali SI. Dziecko otrzymuje możliwość samodzielnego eksplorowania przestrzeni i sprzętu terapeutycznego. Terapeuta obserwuje, jak dziecko porusza się w nowym otoczeniu, co przykuwa jego uwagę, jakie aktywności wybiera, a których unika.
W warunkach swobodnej aktywności dziecko naturalnie wykazuje swoje preferencje sensoryczne i ujawnia ewentualne trudności. Terapeuta zwraca uwagę na poziom aktywności dziecka, tempo ruchów, sposób eksploracji nowych obiektów, reakcje na nieoczekiwane bodźce oraz zdolność do organizowania własnej zabawy. Obserwuje również, czy dziecko szuka intensywnych doznań sensorycznych, czy raczej ich unika.
Jak terapeuta ocenia reakcje dziecka na bodźce?
Podczas obserwacji klinicznej terapeuta systematycznie ocenia reakcje dziecka na różne typy bodźców sensorycznych. Wprowadza kontrolowane sytuacje, które angażują poszczególne układy sensoryczne – proponuje zabawy z różnymi teksturami, zadania wymagające równowagi, ćwiczenia na koordynację wzrokowo-ruchową.
Terapeuta obserwuje nie tylko to, czy dziecko wykonuje zadanie, ale przede wszystkim jak je wykonuje – z jaką precyzją, w jakim tempie, z jakim wysiłkiem, czy potrzebuje wielu prób, czy szybko się męczy, jak reaguje na trudności. Zwraca uwagę na pozycję ciała dziecka, napięcie mięśniowe, jakość ruchów oraz strategie kompensacyjne, które dziecko stosuje w trudnych sytuacjach.
Obserwacja funkcjonowania poszczególnych układów sensorycznych
Obserwacja kliniczna pozwala na ocenę funkcjonowania trzech podstawowych układów sensorycznych: dotykowego, proprioceptywnego i przedsionkowego. Terapeuta ocenia, jak dziecko reaguje na dotyk – czy jest nadwrażliwe, podwrażliwe, czy reaguje adekwatnie. Sprawdza świadomość własnego ciała i precyzję ruchów, co wskazuje na funkcjonowanie systemu proprioceptywnego.
Szczególną uwagę poświęca się funkcjonowaniu układu przedsionkowego, odpowiedzialnego za równowagę i orientację w przestrzeni. Terapeuta obserwuje, jak dziecko radzi sobie z zadaniami wymagającymi utrzymania równowagi, jak reaguje na zmianę pozycji ciała, czy potrafi planować sekwencje ruchów. Ocenia również reakcje obronne – nadmierny lęk przed ruchem lub przeciwnie – poszukiwanie intensywnych doznań ruchowych bez poczucia zagrożenia.
Jeśli interesuje Cię specjalistyczne podejście do trudności dotykowych, sprawdź informacje o leczeniu nadwrażliwości dotykowej.
Etap 4: Standaryzowane testy diagnostyczne
Czwarty etap diagnozy integracji sensorycznej to przeprowadzenie standaryzowanych testów diagnostycznych, które pozwalają na obiektywną ocenę konkretnych funkcji sensorycznych i motorycznych dziecka. Testy te są znormalizowane, co oznacza, że wyniki dziecka można porównać z normami rozwojowymi dla danego wieku.
Testy percepcji sensorycznej i reaktywności
Testy percepcji sensorycznej oceniają, jak dokładnie dziecko odbiera i interpretuje bodźce zmysłowe. Terapeuta bada czucie powierzchowne i głębokie, zdolność rozróżniania bodźców dotykowych oraz lokalizowania miejsca dotyku. Sprawdza również, jak dziecko reaguje na różne intensywności bodźców – czy jego reakcje są adekwatne, czy występuje nadreaktywność lub niedostateczna reaktywność.
Testy EASI to kompleksowy zestaw 20 testów oceniających percepcję sensoryczną, reaktywność, parametry posturalne i wzrokowe. Badają one czucie głębokie, czucie powierzchowne, percepcję kinestetyczną oraz funkcje wzrokowe. Dzięki standaryzacji wyniki można precyzyjnie interpretować i porównywać z normami rozwojowymi.
Testy motoryczne – równowaga, koordynacja, precyzja ruchów
Testy motoryczne oceniają różne aspekty funkcjonowania ruchowego dziecka. Sprawdzają równowagę statyczną i dynamiczną – zdolność do utrzymania stabilnej pozycji ciała oraz kontrolowania ruchu podczas zmiany pozycji. Oceniają koordynację obustronną – umiejętność współpracy obu stron ciała podczas wykonywania zadań ruchowych.
Testy obejmują również ocenę precyzji ruchów, koordynacji ręka-oko oraz umiejętności manualnych. Terapeuta sprawdza, jak dziecko radzi sobie z zadaniami wymagającymi dokładności, czy potrafi kontrolować siłę i zakres ruchu, jak szybko i sprawnie wykonuje sekwencje ruchowe. Bada również lateralizację – dominację jednej strony ciała i jej wpływ na funkcjonowanie dziecka.
Test Identyfikacji Palców i Test Grafestezji
Test Identyfikacji Palców to narzędzie diagnostyczne oceniające świadomość ciała na poziomie precyzyjnym. Podczas testu dziecko ma zamknięte oczy, a terapeuta dotyka jednego z jego palców. Zadaniem dziecka jest wskazanie, który palec został dotknięty. Test ten bada propriocepcję oraz gnozję – zdolność rozpoznawania części własnego ciała.
Test Grafestezji ocenia czucie dyskryminacyjne. Terapeuta rysuje palcem na dłoni lub plecach dziecka proste kształty, cyfry lub litery, a dziecko – bez patrzenia – ma rozpoznać narysowaną figurę. Test sprawdza, jak precyzyjnie układ nerwowy przetwarza informacje dotykowe i czy dziecko potrafi interpretować bodźce dotykowe w formie symboli.
Testy EASI – kompleksowa ocena parametrów sensorycznych
Testy EASI (Evaluation of Ayres Sensory Integration) to zestaw 20 standaryzowanych testów, które kompleksowo oceniają różne aspekty integracji sensorycznej. Badają one percepcję sensoryczną, reaktywność na bodźce, funkcje posturalne oraz funkcje wzrokowe. Testy EASI są szczególnie przydatne w identyfikacji subtelnych trudności w przetwarzaniu informacji sensorycznych.
Zakres testów EASI obejmuje między innymi: czucie powierzchowne i głębokie, percepcję kinestetyczną, funkcje posturalne, kontrolę okularuchową, percepcję wzrokową oraz reaktywność sensoryczną. Wyniki testów przedstawiane są w formie standardowych punktów, co pozwala na obiektywną ocenę i identyfikację obszarów wymagających wsparcia terapeutycznego. Testy EASI można stosować u dzieci od 3. roku życia, co czyni je cennym narzędziem w wczesnej diagnostyce.
Etap 5: Analiza wyników i opinia opisowa
Ostatni etap diagnozy integracji sensorycznej to kompleksowa analiza wszystkich zebranych informacji i przygotowanie szczegółowego raportu diagnostycznego. Terapeuta integruje dane z wywiadu, kwestionariusza, obserwacji klinicznej i testów standaryzowanych, tworząc spójny obraz funkcjonowania sensorycznego dziecka.
Co zawiera raport diagnostyczny z oceny SI?
Opinia opisowa integracji sensorycznej to szczegółowy dokument zawierający wyniki wszystkich etapów diagnozy. Raport rozpoczyna się od metryczki dziecka i informacji o przebiegu procesu diagnostycznego. Następnie przedstawia wyniki wywiadu z rodzicami, w tym historię rozwoju dziecka i aktualne trudności.
Dalsza część raportu zawiera wyniki kwestionariusza sensomotorycznego z interpretacją profilu sensorycznego dziecka. Dokument opisuje przebieg obserwacji klinicznej – zachowanie dziecka w sali SI, reakcje na bodźce, strategie radzenia sobie z zadaniami. Prezentuje szczegółowe wyniki testów standaryzowanych z porównaniem do norm rozwojowych.
Kluczowym elementem opinii jest podsumowanie diagnostyczne, które syntetyzuje wszystkie zebrane informacje i wskazuje obszary funkcjonowania sensorycznego, które stanowią mocne strony dziecka oraz te, które wymagają wsparcia terapeutycznego. Raport zawiera również diagnozę – określenie, czy u dziecka występują zaburzenia integracji sensorycznej i jakiego typu.
Omówienie wyników z rodzicami – ostatnie spotkanie
Ostatnie spotkanie diagnostyczne to czas na szczegółowe omówienie wyników z rodzicami. Terapeuta w przystępny sposób tłumaczy, co oznaczają wyniki poszczególnych testów, jak interpretować profile sensoryczne dziecka i jak trudności w przetwarzaniu informacji zmysłowych wpływają na codzienne funkcjonowanie dziecka.
Podczas spotkania rodzice mają możliwość zadawania pytań i dzielenia się swoimi obserwacjami. Terapeuta wyjaśnia mechanizmy trudności dziecka, pokazuje związki między wynikami diagnozy a konkretnymi zachowaniami, które niepokoją rodziców. Wspólnie z rodzicem terapeuta identyfikuje priorytetowe obszary do pracy terapeutycznej.
To spotkanie ma kluczowe znaczenie dla zrozumienia przez rodziców potrzeb dziecka i budowania motywacji do podjęcia terapii. Terapeuta towarzyszy rodzinom przez cały proces diagnostyczny i zapewnia wsparcie również na etapie podejmowania decyzji o dalszych krokach. Więcej informacji o ofercie dostępnej w naszym gabinecie znajdziesz na stronie kompleksowa terapia.
Rekomendacje terapeutyczne i zalecenia do pracy domowej
Raport diagnostyczny kończy się rekomendacjami terapeutycznymi dostosowanymi do indywidualnych potrzeb dziecka. Terapeuta określa częstotliwość i intensywność terapii SI, wskazuje priorytetowe cele terapeutyczne oraz proponuje metody pracy. Rekomendacje obejmują również sugestie dotyczące współpracy z innymi specjalistami – logopedą, psychologiem, neurologopedą – jeśli jest to zasadne.
Istotnym elementem zaleceń są propozycje ćwiczeń i aktywności do wykonywania w domu. Terapeuta przedstawia rodzicom konkretne strategie wspierania dziecka w codziennych sytuacjach – podczas ubierania się, posiłków, zabawy. Proponuje modyfikacje środowiska domowego, które ułatwią dziecku funkcjonowanie, oraz aktywności, które będą wzmacniać obszary wymagające wsparcia.
Zalecenia zawierają również wskazówki dotyczące komunikacji z przedszkolem lub szkołą – jak wyjaśnić nauczycielom potrzeby dziecka, jakie dostosowania mogą być pomocne w środowisku edukacyjnym. Rodzice otrzymują pisemny raport, który mogą wykorzystać w kontaktach z innymi specjalistami i instytucjami.
Co dalej po otrzymaniu diagnozy integracji sensorycznej?
Po zakończeniu procesu diagnozy integracji sensorycznej rozpoczyna się etap wdrażania rekomendacji terapeutycznych. Diagnoza jest punktem wyjścia do zaplanowania skutecznej pomocy dla dziecka, a nie końcem drogi.
Planowanie terapii indywidualnej na podstawie diagnozy
Na podstawie wyników diagnozy terapeuta opracowuje indywidualny plan terapii SI dla dziecka. Plan uwzględnia priorytetowe cele terapeutyczne wynikające z diagnozy oraz tempo pracy dostosowane do możliwości dziecka. Określa częstotliwość spotkań – zazwyczaj 1-2 razy w tygodniu – oraz przewidywany czas trwania terapii.
Terapia integracji sensorycznej jest procesem długofalowym, który wymaga regularności i systematyczności. Terapeuta na bieżąco monitoruje postępy dziecka, modyfikuje plan terapii w odpowiedzi na zmieniające się potrzeby i konsultuje z rodzicami efekty pracy. Rodzice są aktywnymi uczestnikami procesu terapeutycznego – otrzymują wskazówki do pracy w domu i uczą się rozumieć oraz wspierać specyficzne potrzeby sensoryczne swojego dziecka.
Współpraca z innymi specjalistami na podstawie wyników
Diagnoza integracji sensorycznej często ujawnia potrzebę współpracy z innymi specjalistami. Jeśli dziecko ma trudności z mową, zalecana jest konsultacja logopedyczna. Problemy z koncentracją i regulacją emocji mogą wymagać wsparcia psychologicznego. Trudności szkolne – pomocy pedagoga lub neurologopedy.
Opinia opisowa z diagnozy SI jest cennym dokumentem dla innych specjalistów – dostarcza im informacji o funkcjonowaniu sensorycznym dziecka, co pomaga w zrozumieniu mechanizmów trudności i planowaniu kompleksowego wsparcia. Współpraca między specjalistami zapewnia dziecku spójną i skuteczną pomoc we wszystkich obszarach wymagających wsparcia.
Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o kosztach diagnozy i terapii, zapoznaj się z informacjami o cenniku diagnozy.
Najczęściej zadawane pytania
Czy dziecko musi być przygotowane w jakiś specjalny sposób do diagnozy SI?
Dziecko nie wymaga specjalnego przygotowania do diagnozy integracji sensorycznej. Warto jednak wyjaśnić dziecku w prosty sposób, że spotka się z nową panią lub panem, który będzie się z nim bawił i zaproponuje różne zabawy. Nie należy sugerować, że to badanie czy egzamin – to może wywołać niepotrzebny stres. Dziecko powinno być wypoczęte i najedzone, aby mogło komfortowo uczestniczyć w spotkaniu. Przydatne może być zabranie ulubionej zabawki, która pomoże dziecku poczuć się bezpiecznie w nowym otoczeniu.
Czy rodzic może być obecny podczas obserwacji klinicznej dziecka?
Tak, rodzic zazwyczaj może być obecny podczas obserwacji klinicznej dziecka w sali SI. Obecność rodzica często pomaga dziecku poczuć się bezpiecznie w nowym miejscu i chętniej angażować się w proponowane aktywności. Terapeuta może jednak poprosić rodzica o zachowanie postawy obserwatora i nieingerowanie w przebieg obserwacji, aby dziecko mogło naturalnie reagować na zadania i bodźce. W niektórych przypadkach, gdy obecność rodzica utrudnia dziecku samodzielną eksplorację, terapeuta może zasugerować obserwację z boku sali lub krótkie wyjście rodzica.
Co jeśli dziecko nie chce współpracować podczas diagnozy – czy badanie będzie wiarygodne?
Jeśli dziecko nie chce współpracować podczas diagnozy, doświadczony terapeuta potrafi dostosować przebieg spotkania do możliwości dziecka. Sam brak współpracy dostarcza cennych informacji diagnostycznych o funkcjonowaniu dziecka. Terapeuta obserwuje, jak dziecko reaguje na nową sytuację, czy korzysta ze strategii unikania, jak radzi sobie ze stresem. W przypadku bardzo młodych dzieci lub dzieci z większymi trudnościami diagnoza opiera się głównie na wywiadzie i kwestionariuszu, co również daje wiarygodne wyniki.
Jak długo obowiązuje diagnoza integracji sensorycznej i kiedy należy ją powtórzyć?
Diagnoza integracji sensorycznej jest zazwyczaj aktualna przez około 1-2 lata. Po tym czasie warto rozważyć powtórzenie diagnozy, szczególnie jeśli dziecko przechodziło terapię i chcemy ocenić postępy. Powtórna diagnoza może być również konieczna, gdy dziecko przechodzi do nowego etapu rozwoju (np. rozpoczyna naukę w szkole) i pojawiają się nowe wyzwania. Jeśli w trakcie terapii terapeuta zauważa istotne zmiany w funkcjonowaniu dziecka, może zaproponować aktualizację oceny wcześniej.
